Bye bye Malawi

Malawi is lekker warm, veel hutjes, heel veel (fietsende of lopende) mensen en natuurlijk het lake. Deze keer hebben we niet zolang in Malawi door gebracht. We zijn gestrand op een prachtige plek aan het meer “Makuzi Beach Lodge”, 'n soort tropisch paradijs met overal rond vliegende gekleurde vogels. Een bestemming uit een vakantie folder, maar als je je buiten het hek begeeft dan weet je het weer. Dit is Afrika. Wat zijn de mensen toch vreselijk arm. Positief is dat het diesel probleem nu, met de nieuwe president, echt opgelost schijnt te zijn. Geen uren/dagen lange wacht rijen meer voor de tankstations. Het lijkt zelfs wel dat je hier in de locale winkels al meer variatie hebt dan in Tanzania. Wat wel jammer is, dat veelal door de enorme grote hoeveelheid aan hulp, zo ontzettend wordt gebedeld. Kleine kinderen weten niet beter dan dat ze bijna hysterisch “give me ….” roepen als ze een blanke zien.

Hello Malawi

We hebben Tanzania achter ons gelaten. Tanzania, wat moet je er van zeggen? De hartverwarmende vriendelijke en spontane mensen en het landschap zullen ons altijd bij blijven. We hebben er mooie tijden gehad, zeker in Mambo. Als “reisland” zullen we het niet echt missen. Wennen aan de bende in stadjes kunnen we niet; dat er soms geen “normale” overnachtings mogelijkheden zijn of dat er bijna niets “normaals” te koop is onderweg. Vooral in de steden lijkt alles nog eens extra chaotisch. Maar, en dat moet gezegd, we bekijken het na twee jaar ook nog steeds met onze Nederlandse bril. Dat raak je toch niet kwijt. Daarom is zo’n plekje als Peponi aan de kust, vlak bij Pangani, gewoon even lekker. Aan het strand, zwembadje en een afdakje, dat als er regen valt je er niet echt (veel) last van hebt. En niet te vergeten de overheerlijk pizza die je bij de buurman kunt eten. We waren even toe aan een lekker rustig plekje na ons afscheid van Mambo en Peter de Carpenter (timmerman). Bij hem (vlakbij Lushoto) zijn we nog langs geweest voordat we naar de kust afreisden.

Tot ziens Mambo

Vanuit Lushoto schrijven dit blogbericht. Gisteren hebben we Mambo vaarwel gezegd.

De laatste twee dagen hebben we alles zoveel mogelijk afgewikkeld, overgedragen en hebben we afscheid van de kinderen, ouders en natuurlijk Marion & Herman & Ndege genomen. Zondagmiddag waren de ouders door Ndege uitgenodigd om te kijken en om afscheid te nemen. Uiteindelijk waren door een overlijden maar een paar ouders aanwezig. Met z'n allen zijn we uiteindelijk de berg op gelopen (MamboViewPoint). Zij hadden namelijk nog twee scholarschips (van de zes) weg te geven. Aan de groep werd uiteindelijk gevraagd wie er naar Secondairy wilden en goede cijfers hadden op de Primairy school, maar geen geld om te gaan. Twee kinderen staken hun vinger op en werden naar voren geroepen en hun werd verteld dat ze gedurende twee weken les krijgen en dan een test moeten doen. Van de zes kinderen, mogen uiteindelijk de drie beste door. Rashidi en Zaituni waren super blij. Ontroerd liep Rashidi naar ons toe en zei "whow", wat in het Kishambaa grote zus betekend. Hij wilde zo ontzettend graag. Ook z'n pa was ongelofelijk blij. Prachtig om mee te maken. Nu maar hopen dat onze Rashidi slaagt.

We waren uitgenodigd om op Viewpoint mee te eten en afscheid te nemen. Rond de open haard hebben we gezellig gezeten met nog drie andere vrijwilligers en Marion & Herman. De ontwikkelingen van het Mambo Vijana Center zullen we zeker blijven volgen.